Femra Shqiptare » moda

Stilistja shqiptare shkëlqen në Nju Jork

Derby — Tue, 10 Mar 2009 17:18:45 +0000

Pas diplomimit ne te famshmin institut te dizenjimit ne Padova te Italise, Boci hapi nje atelier te veten ne Shqiperi. Ne vitin 2001 ajo u shperngul ne Shtetet e Bashkuara te Amerikes, te cilen ajo e quan “toka ime e premtuar” dhe shume shpejt u be e njohur ne zonen e Detroitit per dizenjimet e saj perfekte, te cilat i shiteshin nje klientele te zgjedhur, po aq sa ne dyqane te tilla si “Alessandra Bridal”, “Janet Verner” and “Impulse”. Modelet e saj jane prezantuar ne “Oret e Detroitit”, po aq sa edhe ne revista te modes, nderkohe qe Katerina eshte stilistja e preferuar e spikereve te lajmeve Lila Lazarus dhe Rhonda Walker.

Zonjusha Boci eshte perfshire edhe ne shfaqjet e bamiresise, te organizuara nga fondacioni Rhonda Ëalker. Ajo ka modeluar edhe fustanin e mbremjes per nje sherbim fotografik te studios te Fadil Berishes ne Nju Jork, per Mis Universin 2006, Zuleyka Rivera dhe fituesen e “Miss Albania”-s, Sadina Alla ne paraden e Miss Universe 2007. Ne nje tjeter “sfilate” fotografish, kengetari Fergie admiroi punen e stilistes Boci, ndaj edhe ajo prezantoi yllin e muzikes pop me nje xhybe, te cilen ai do ta vishte ne nje feste ne Hollivud. “Une modeloj per ta bere nje grua te ndjehet femerore, per te ndjere nje ferkim te mendafshte ne lekuren e saj si dhe per te treguar linjat e saj”, – thote Katerina Boci.

Ne vitin 2007, Katerina Boci hapi studion me te madhe te stilimit ne Miçigan. Hapesira prej 1 km katror studio eshte ne dispozicion te klienteve te saj te mençur, per fustane dasme, kokteilesh e mbremjeje. Te gjitha veshjet jane te punuara me dore dhe te prera ne baze te specifikave te klienteve, te bera enkas per te nxjerre ne pah me te miren e tyre.

“Katerina eshte nje artiste me energji ngjitese per krijimtarine, modelimin dhe vete jeten”, – thekson botuesi i “”Couture Fashion Ëeek”, Andres Aquino. “Pjesmarrja e saj ne kete ngjarje te madhe te modes, me siguri do te sjelle me shume mirenjohje per kete stiliste te talentuar, e cila vazhdon te zhvillohet dhe te shkelqeje ne fushen e saj, per te cilen ajo ka pasion te madh”. “Couture Fashion Ëeek” dhe “Bridal Fashion Ëeek” jane dite me shume ngjarje per te prezantuar modele luksi dhe mode te mire, duke perfshire edhe veshje mbremjesh dhe elegante, veshje nusesh, po aq sa edhe shfaqje aksesoresh. Keto aktivitete perfshijne kliente te klasit te larte, VIP-a te ftuar, median si dhe bleres te zgjedhur dyqanesh te dores se pare. Dy ngjarjet perfshijne edhe nje sere zbavitjesh si kokteile dhe festash, te cilat do te mbahen ne Nju Jork, Palm Beach, Florida dhe qytete te tjera te zgjedhura.

Vajza nga Lushnja qe gjeti endrren ne SHBA

Stilistja shqiptare, Katerina Boci ka lene Shqiperine ne mes te vitit 2001, se bashku me dy vajzat, bashkeshortin dhe mamane e ve, te cilen e quan krahun e vet te djathte dhe mikeshen me te mire, per shkak te mbeshtetjes qe i ka dhene. Ajo jetoi ne nje apartament me dy dhoma, duke punuar ne nje restorant italian, nderkohe qe e ema kujdesej per dy vajzat e saj. Sot ajo shet fustane per trefishin e shumes se parave me te cilat erdhi ne SHBA dhe e gjithe kjo ishte fat per Katerinen. Ajo ishte martuar ne vitin 1992, kur ishte 20 vjeç me nje oficer policie, burri i saj prej 14 vitesh. Ajo mori dy deshmi nga nje program prestigjioz i Universitetit te Oksfordit ne Lushnje, kohe kur deshiroi te behej nje diplomate, pa e menduar kurre se do te behej nje stiliste. Tashme, Katerina Boci eshte nje nga stilistet me te lakmuara ne Detroit, nderkohe qe eshte ftuar te marre pjese ne mbremjen me te madhe te Modes, qe organizohet ne Nju Jork.

Postime te Ngjashme:

Yves, ai që veshi gratë me pantallona

Derby — Tue, 10 Mar 2009 17:10:40 +0000

Ives Sait Laurent, qe “shpertheu” ne skenen e botes se modes ne vitin 1958, djaloshi-mrekulli pasues i denje i Christian Dior dhe nje nga njerezit e konsideruar si me me influence ne bote per shume dekada rresht.
Gjate karrieres se tij aktive, qe nisi fuqishem ne vitin 1957 dhe zgjati deri ne vitin 2002, ai ishte pergjegjesi kryesor per ndryshimin e menyres se veshjeve te grave, duke “i futur” ato ne pantallona si ne veshjet e dites, ashtu edhe ne ato te mbremjes dhe duke u rekomanduar xhaketat e kemishat, te cilat deri ne ate kohe ishin domen vetem i meshkujve. Ai ishte dhe ideatori i veshjes qe imiton lekuren e leopardit dhe shume aksesoreve qe sot jane te zakonshme per kostumet e grave. Saint Laurent e merrte frymezimin kryesisht nga rruga, njerezit e thjeshte e kalimtaret e zakonshem qe e popullojne ate dhe per t‘u frymezuar shetiste ne kende te ndryshme te botes per te marre nga secili vend veçorite karakteristike dhe per t‘i perpunuar e stilizuar ato me pas ne laboratorin e tij magjik te modes. Kjo lloj krijimtarie ishte edhe menyra qe i ofroi suksesin e garantuar dhe afatgjate te pasarelave ne te cilat emri i tij u lidh ngushte me konceptin tendence, klas dhe persosje. Nje tjeter burim frymezimi ishin edhe vepr at e artisteve dhe piktoreve te medhenj te shekullit te XX si Picaso, Miro, apo Matisse. Nder femrat qe u dashuruan me veshjet e Ives dhe qe u bene ambasadore te modes se tij ne bote ishin te famshmet Catherine Deneuve, Paloma Picaso, Lauren Bacall apo Marie-Helene de Rothchild.
Saint Laurent e preku suksesin dhe famen e madhe ne vitin 1958, kur ishte vetem 21 vjeç. Koleksioni i tij i pare quhej “koleksioni Traqpeze” dhe ishte i pari i nxjerre prej tij pas vdekjes se mjeshtrit te madh, Dior. Suksesi ishte i menjehershem, por ndryshe nga shume koleksione qe shperfaqen e zhduken shume shpejt nga memoria, fati i koleksionit te Sait Laurent ishte i ndryshem. Ai ia doli qe te mbetej ne majat e profesionit te tij, nderkohe qe moda ndryshonte dhe kete e beri duke u marre me te gjitha llojet e veshjeve qe nga ato te mbremjes e deri tek ato te sportit dhe te femijeve. Shtepine e vet te modes e hapi ne vitin 1962 dhe qe nga ai vit koleksionet e Ives priteshin me padurim nga e gjithe bota e modes dhe sigurisht klientet e saj. Ives vendoste gjithmone tendencen e re, asaj qe i shkonin pas shtepite e tjera te modes. Ndikimin me te madh ai e pati gjate viteve ‘60 dhe ‘70, vite ne te cilat linjat dhe modelet e veshjeve ndryshonin me shume shpejtesi. Nder sukseset me te medha te stilistit ishte koleksioni “Mondrian” i vitit 1965, i bazuar ne pikturat e nje artisti holandez, si edhe koleksioni tjeter “fshatari i pasur i vitit 1976, i cili zgjoi nje kureshtje dhe nje interes te jashtezakonshem ne Paris dhe prej pasarelave te Parisit gjithçka u zhvendos ne ato te Nju Jorkut. Edhe ne metropolin e botes suksesi ishte i jashtezakonshem. Gjate nje interviste te dhene pas shfaqjes njujorkeze, Ives tha se koleksioni ishte nje materializim i endrrave te tij dhe se kur krijonte per femren ai kishte parasysh heroinat e librave te tij te dashur, bukurine dhe forcen e karakterit te tyre. Por Ives ka qene edhe nje gjenerues i vertete kundershtish dhe debatesh.
Ne vitin 1968 ai sugjeroi qe grate duhet te vishnin pantallona ne jeten e perditshme, madje ato duhet te perdoreshin masivisht edhe ne veshjet e mbremjes, sigurisht me stilizimin e duhur per okazione te tilla. Kjo futje e re ne veshjen e grave mund te konsiderohet si nje revolucionarizim i madh i botes se veshjeve, qe beri epoke dhe ndryshoi kryekeput jo vetem veshjet, por edhe mentalitete te caktuara. Sipas tij, qe nje grua te konsiderohej femer me gusto dhe e veshur mire duhet qe te mbante pantallona, nje pulover dhe nje xhakete te lehte sportive. “Puna ime si stilist eshte qe te intiuitoj tendencat e kohes dhe koha qe po jetojme, per nga pozita ne te cilen eshte vendosur dhe do te vendoset femra e do qe ajo te mbaje pantallona. Ne vitin 1983, kur ishte 47 vjeç, studiuesit e modes e konsideruan punen dhe kontributin e tij si thelbesor dhe te paperseritshem ne menyren e jeteses se gjysmes se dyte te shekullit XX. Per kete arsye, ne Museun Metropolitan Ives i eshte kushtuar nje pavijon i tere dhe ky eshte nderimi me i madh qe i eshte bere deri me sot nje stilisti ne te gjalle te tij. Ky pavijon eshte nje nder pavijonet qe vizitohet me dendur nga frekuentuesit e muzeumit. Karriera e viteve te mevonshme e Ives u fokusua shume ne aspektin klasik te veshjeve.

Postime te Ngjashme:

Ema Koja qe stilon rrobat e Viktoria Bekam

Derby — Sun, 08 Mar 2009 13:40:51 +0000

E ema, ish-atlete, bashke me te motren qepnin rrobat e tyre dhe vajza e vogel nuk mund te rrinte pa u interesuar. E dy preferencat e saj, sporti dhe rrobaqepesia, rriteshin paralelisht. As ajo vete nuk e kish menduar qe do te mundte te hapte ne SHBA firmen e saj te stilimit dhe prodhimit te rrobave nen firmen “Ema Savahl”, te stilonte rroba per Paris Hilton, Viktoria Bekam, Ana Kurnikoven, Kerry Kasem, Sifia Vergara, Kelly Clarkson, Tyra Banks…dhe shume personazhe te njohura neper bote, te fitonte ne vitin 2000 çmimin stilistja me e mire e modes ne Paris, kryeqytetin e modes.

Nje shqiptare qe realizon endrren amerikane. Kjo eshte historia e Ema Kojes, tiranases qe mundi te çaje ne tregjet e modes duke ngritur pozitivisht emrin e mire te Shqiperise. Ema e thekson faktin qe eshte shqiptare dhe ne websitin e saj www.emasavahl.com kjo gjendet lehtesisht.

Si ka qene femijeria juaj dhe çfare gjerash ju pelqenin me shume per se vogli?

Une kam qene nje femije shume aktiv dhe gjeja qe me pelqente me teper ishte te vrapoja e te luaja, sidomos t’i ngisja biçikleten gjigande te babit, larte e poshte neper mehalle.

Kur te pyesnin te tjeret se çfare doje te beheshe kur te rriteshe, ti si i pergjigjeshe?

Per nje fare kohe doja te isha astronaute, me vone desha te isha shkrimtare… edhe sot e kesaj dite vazhdoj te kem deshire te nderroj profesionet.

Jeni rritur ne nje familje sportistesh, si ju lindi deshira per t’u marre me stilim?

Une jam rritur me tezen dhe mamin tim, te cilat ishin mjaft te talentuara per prerjen dhe qepjen e rrobave dhe nisur nga kjo, mendoj qe rrobaqepesia ishte nje hobi qe filloi te me shfaqej teksa rritesha.

Keni qene per disa vjet volejbolliste me Dinamon. Kujt brezi i perkisni dhe cilat jane emocionet me te forta qe ju ka lene ajo periudhe?

Une isha ne banken e rezervave, kur Ela Tase dhe Mimoza Ibrahimi ishin ne maksimumin e tyre. Emocioni me i forte ne ate kohe ishte kur dola per here te pare jashte shtetit me ekipin.

Veshtiresite e para qe haset gjate shpernguljes familjare ne Itali?

Me thene te drejten isha shume e lumtur per ndryshimin. Nga natyra une i mirepres ndryshimet. Sa me te medha jane ato, aq me eksituese jane.

Ju ishit nje vajze e vogel per te perballuar nje ndryshim kaq te madh. Si reaguat?

Megjithese une emigrova nga Shqiperia komuniste, nuk isha shume e impresionuar me Italine e Jugut ku ne u shperngulem. Reagimi im lidhej me nje deshire akoma me te madhe per te pare boten dhe pas xhiros qe doja te beja ishte te vendosja ku te jetoja. Per nje gje isha e sigurt: Duhet te jetoja ne nje qytet te madh, jo ne provinca ose qytete te vogla ku mentaliteti eshte i mbyllur dhe eshte kollaj te gjykohesh.

Me sa kemi mesuar, kur ju ishit ne Itali filloi dhe deshira per t’u marre me rrobaqepesi e stilim…

Gjate veres kur nuk isha e zene me kampionatin modeloja ne Bari Centro per tri linja: Blue Marine, Parah dhe Off Limit. Çmimet e ketyre koleksioneve ishin te paprekshme, por ky nuk ishte problem per mua, qe isha rritur qe ne femijeri me artin e rrobaqepesise si pjese e edukimit tim, ashtu si dhe shume vajza shqiptare. Keshtu fillova te qepja rrobat e mija e frymezuar nga rrobat fantastike qe po modeloja çdo dite. Vetem me vone kuptova sa te talentuara ishin tezet dhe mami im dhe sa shume gusto kishin. Madje kujtoj humorin e sime meje kur shihte garderoben time ne kohen qe jetonim ne Shqiperi.

Aty ishin dhe produktet e para te bera nga dora juaj?

Ne fakt, kisha filluar qe ne Shqiperi.

Pas disa vitesh ju u shperngulet ne SHBA. Mund te na tregoni pse moret kete vendim?

Pas nje traume ne shpatull vendosa te marr pushim per nje vit nga volejbolli dhe ky ishte momenti me i pershtatshem per te plotesuar deshiren time per te pare boten. Mbas udhetimit ne Evrope dhe Afriken e Veriut, NY City m’u duk teper interesant dhe ndalova atje per tre muaj, ku takova shume emigrante shqiptare dhe nepermjet tyre gjeta ca pune te rendomta per te mundesuar udhetimin e ardhshem, qe do te ishte Miami. Kur shkova atje rashe ne dashuri me klimen dhe mentalitetin ne Miami Beach. Per te paren here mendova se kisha gjetur vendin ne te cilin me te vertete deshiroja te jetoja.

Lidhja juaj me stilimin u rrit edhe me shume, pse?

Nje kombinim i koincidences dhe domosdoshmerise forcoi drejtimin qe mora. Por mbi te gjitha ishte se une merrja kaq shume komplimente per rrobat qe po vishja, sa me erdhi natyrale me mendu per nje biznes ne kete drejtim. Sidomos fakti qe nuk kisha “Green Card” e bente te domosdoshme qe te punoja per veten time.

Mund te na tregoni hap pas hapi si arritet qe fillikat e vetme te ndertoni nje atelie, ku sot punojne rreth 30 vete?

Jane shume faktoret qe ndikuan ne kete drejtim. Nje sekret mund te jete qe une kam shume energji dhe humb interesin kollaj ne gjerat monotone. Nuk me pelqen te rri gjate ne zonen e konfortit. Une e mirepres te rene dhe nuk kam frike me guxu ne diçka qe askush nuk e ka bere me pare. Gjithashtu jam a good leader (drejtuese e zonja) dhe e drejtoj biznesin sikur te ishte nje skuader volejbolli (faleminderit babit) dhe keshtu “my girls” (punonjeset e mia) jane shume eficiente. Dhe nje gje tjeter per te shtuar eshte, qe une mesoj nga gabimet dhe zakonisht kurre s’e bej te njejtin gabim dy here.

Si e organizoni nje dite pune?

Sapo arrij ne atelier ne oren 9:00, Marta, dora ime e djathe qe punon qe prej 10 vjetesh me mua, me pergatit kafen kubane qe e pime se bashku, duke me informuar per progresin dhe organizimin e prodhimit. Me vone shkoj ne zyre, ku asistentja ime pasi ka filtruar mesazhet me jep ato per te cilet une duhet te kujdesem personalisht. Nga ora 11:00 punoj me modelistin dhe pasdite, nese nuk kam ndonje takim shkoj ne dhomen e piktures, ku punoj me materiale te reja qe te krijoj tekstura te reja. Gjate gjithe dites nderpritem ne menyre konstante nga pyetje, telefonata e takime. Ne oren 17:30 shkoj ne palester dhe me pas gezoj familjen time.

Cilat jane endrrat tuaja?

Endrrat e mija jane shume ambicioze dhe kane pak te bejne me stilimin dhe biznes. Une mendoj qe zhvillimi shpirteror eshte baza per te arritur gjithçka qe ti deshiron ne jete. Ky eshte fokusimi im.

Shume personazhe te njohur edhe ne Shqiperi si Paris Hilton dhe Paola Abdul mbajne ne trup veshjet e stiluara prej jush, si ndjeheni kur i shihni?

Eshte kenaqesi e veçante.

Mund te na rendisni dhe personazhe te tjere me fame, qe mbajne veshjet tuaja?

Anna Kurnikova, Victoria Beckam, Brook Burk, Lil Kim, Tyra Bangs, Kelly Clarkson, Sophia Vergara, Adriane Curry, Phoebe Price,

Cilat jane karakteristikat e stilit tuaj?

Une jam shume e informuar me trendet, keshtu qe koleksionet tona jane nje interpretim i te rese dhe hip qe po ndodh ne moment ne boten e modes.

Cila eshte e veçanta e veshjeve tuaja?

Karakteristike per linjen tone eshte krijimi i tesuteve dhe siperfaqeve qe jane te papara ndonjehere. Une punoj me silikon, gome, zamke, prodhimin e ngjyrave e produkte te tjera, te cilat i pikturojme ne tesute dhe krijojme bluza e fustane qe ne te vertete jane vepra arti te pikturuara nje nga nje.

Me sa kemi zbuluar ne internet, ju gjithmone e theksoni faktin se jeni shqiptare. Sa krenare ju ben te ndjeheni fama qe keni arritur?

Shume.

Sa kohe i kushtoni familjes suaj?

Une e kam si parim qe te punoj 8 ore ne dite dhe jam shume xheloze per kohen time te lire, keshtu qe me perjashtim te udhetimeve qe per momentin nuk i kam deleguar akoma, familja ka kujdesin tim total.

Keni thuajse 16 vjet qe jeni larguar nga Shqiperia, per çfare ju merr malli me teper?

Per ritmin… Kur vij ne Shqiperi koha merr nocion tjeter dhe i gjithe kendveshtrimi ndryshon. E tere kjo me duket shume rigjeneruese.

Ke menduar ndonjehere te kthehesh ne Shqiperi?

Akoma jo.

Ju keni nje djale te vogel, a i flisni shqip?

I flas shqip dhe i tregoj perralla po ne shqip, por gjeja qe e intrigon me shume tim bir jane perrallat me Gjeto Bash Mujin dhe Gjergj Elez Aline, qe edhe pse ia kam treguar 100 here, ai nuk ngopet kurre. Ne mendjen e tij Shqiperia ka nje perde mistike dhe ai mendon qe te qenit shqiptar eshte diçka speciale.

Nese do te ktheheshim prapa ne kohe, do te zgjidhnit serish profesionin e stilistes apo keni ndonje enderr tjeter?

Ne qofte se nuk do te ishte stiliste do te ishte nje forme tjeter arti.

Si e shihni zhvillimin e Shqiperise ne keto vite?

Shqiperia po ecen e do te ece perpara shume shpejt. Une uroj megjithe zemer qe zhvillimi te jete i balancuar si nga ana ekonomike, shpirterore dhe artistike.

Po per moden qe ndjekin vajzat shqiptare?

Une mbeta e impresionuar, ne sensin pozitiv, nga bukuria dhe stili i vajzave tona.

Nder planet tuaja ekziston mundesia e hapjes se ndonje dyqani apo atelieje ne Tirane?

Ndoshta ne te ardhmen.

Postime te Ngjashme:

“Moda është lumturi”

Derby — Sun, 08 Mar 2009 13:24:10 +0000

Nuk gjen qetesi as edhe per nje çast te vetem, sidomos kur behet fjale per te luajtur rolin e vetvetes. Dhe çfare pjese ka vene ne skene: Nosferatu, princi i nates. Ështe pak Nosferatu dhe pak Dorian Grei: gojet e liga thone se sillet gjithnje ne kete menyre per t‘u hedhur te gjitheve hi syve, ne menyre qe te shperqendrohen e te mos jene ne gjendje te shohin moshen e tij te vertete. Kemisha e bardhe e ngrire, e me jake shume te larte, nen te cilen duket si i futur ne allci, sherben per te fshehur rrudhat e qafes. Dorashkat gjysmake te punuara me lekure pitoni: nuk del kurre pa to: edhe ato, sipas gojeve te liga sherbejne per te fshehur demet e moshes. Syte te fshehur ne te gjitha rastet, nen nje pale syze te erreta: edhe naten. Ështe vertete e veshtire te flasesh me dike, madje kur behet fjale per argumente te rendesishme, pa pasur rastin asnjehere, as edhe per nje çast te vetem, t‘i shohesh syte. Kur e pyesin shpjegon se mban syze te erreta edhe naten, per t‘i pare gjerat ne nje tonalitet me te bute: “Ne rast se vendos t‘i heq, njerezit qe me rrethojne si me magji i verej dhjete vjet me te vjeter”. Dhe ne fakt nuk i heq per asnje arsye. Ja edhe stilisti me ekscentrik, me kozmopolit, me eruditi ne bote. Stilisti? Jo vetem. Karl Lagerfeld numeron nje seri cilesish te tjera: eshte fotograf (enderron te kthehet ne Helmut Njutonin e ri), krijues me ze ne fushen e publicitetit, botues, sipermarres, koleksionist i çartur arti dhe ne kohen e lire edhe aktor. Prej pak kohesh eshte edhe pronar i nje librarie, “7L”, e specializuar ne libra arti, mode, fotografie, ne zemer te botes se modes pariziene, ne “Rue de Lille”, rruga ku banonte Lacan. Jo se qendron pas banakut, por ndjek mbarevajtjen e librarise me shume vemendje. Pikerisht aty me le edhe takim, ne nje dhome te madhe ne pjesen e prapme te librarise, ku dominojne tonet e buta te grise dhe orendite jane vendosur fale nje rregulli rigoroz gjeometrik. Preteksti i intervistes eshte per te folur mbi fushaten e re publicitare, qe sapo ka nenshkruar per shampanjen “Oenetheque” te “Dom Perignon”. Gjithçka e bazuar te luksi i shfrenuar e te shkelqimi verbues. Detyroi te shkeputej nga rutina e perditshme e Claudia Schiffer, duke i garantuar pavdekesine ne nje lloj fotoromani bardhe e zi, ku ajo misheron me persosmerine e saj, personazhe, tipologji, maskime te perkedhelura nga fantazia mashkullore: grua ne karriere, kameriere, gejshe, kengetare afrikane, nje Maria Antonietta te pazakonte, qe shfaqet ne forma te ndryshme dhe e prirur drejt metamorfozes, ne varesi te kendeve te shikimit, tamam si shampanja e nje marke te madhe. E le te pergatitemi per fushaten e vitit te ardhshem, gjithnje per llogari te “Dom Perignon”. Lagerfeld e ka te teren ne koke: “Protagonistja do te jete Gisele Bundchen, prototip i gruas se forte, ne nje riinterpretim te “Laisons dangereuses”. Sigurisht qe gjithçka do te xhirohet ne Versaje. Kur kam nje ide te qarte nuk e ve kurre ne diskutim. Keshtu edhe pike: vendos ta marresh ose te heqesh dore. Ështe kjo e bukura e moshes sime: nuk me duhet te punoj per te siguruar jeten”. Edhe sot pasdite eshte veshur si gjithnje, si aristokrat i shekullit XVII, perziere me nota “dark”: floke tashme te bardhe, nuk ka me nevoje t‘i beje me llak si atehere kur ishte i ri, te lidhur bisht prapa kokes, kravate te zeze lekure, ne qafe nje varese me perla te medha e ngjyre gri te erret, me perla eshte edhe gjilpera qe ka perdorur per te fiksuar kravaten. Sot nuk mban erashke ne duar: zakonisht e hap dhe e perdor gjate mbremjeve mondane, i pelqen se tepermi. Para se te mesohej me erashken nuk dinte ku te fshihte duart. Tregon se ka nisur ta perdore gjate viteve te vrullshme ‘70, kur frekuentonte “studion 54″, “ku bente tmerresisht shume vape dhe nuk kishte ajer te kondicionuar”. Te Karl Lagerfeld dhe te personazhi qe interpreton, gjithçka eshte e studiuar ne menyre te detajuar, çdo detaj, çdo levizje, çdo fjale. Se shpejti, neper kinema, do te dale nje film mbi jeten e tij: “Nje trupe me ka ndjekur kudo shkoja per dy vite me radhe, i gjeja kudo, ishte disi e çuditshme. I kam pare xhirimet dhe me eshte dukur vetja i pazakonte. Nuk e di ne se me pelqeu. Me dukej vetja personazh filmash te animuar”. Filmi titullohet “Lagerfeld Confidential” dhe do te dale neper sallat e kinemave me 10 tetor. Me jaken e grire e floket e mbledhur bisht eshte aq i njohur e i famshem sa nuk ka mundesi sa te ece i qete rrugeve: “Jo vetem ketu, ne Paris. Ne gjithe boten. Sikur te isha yll roku. Do me pelqente shume te vertitesha rrugeve e te mos me shqetesonte askush, por eshte e pamundur. Kam gjithnje nevojen e nje truproje. Jane sikletet e te qenit i famshem. Ështe diçka qe me pelqen, do genjeja po te thosha te kunderten, por do me kishte pelqyer te kishte ndodhur kur isha i ri, nuk e di, kur isha 40- vjeçar”. Pikerisht, mosha. Sa vjeç eshte tani? Daten e lindjes e ka te mjegullt: ai thote se i perket vitit 1938, por sipas disa burimeve ka lindur ne vitin 1933. Diçka eshte e sigurt: qe kur eshte dobesuar (praktikisht humbi gjysmen e peshes, 43 kilograme ne 13 muaj) e perjeton ruajtjen e formes se re fizike si te ishte nje religjion, objekti i kultit te te cilit eshte adhurimi vetes. “Te rizbuloja kockat ishte diçka e mrekullueshme. Ishin ende aty. Qe kur hodha poshte gjithe ata kilograme energjite me jane dyfishuar. Nuk lodhem kurre, punoj ore e ore e ndihem gjithnje i fresket, fle mire, jam i qete, kam shume ide”. Si ia del te rezistoje, si ia ben te mos haje? “Nuk i lejoj kurre vetes te ha diçka qe nuk me lejohet. Kurre embelsira, kurre buke, kurre djathe, thuajse kurre mish. Per fat, per mua punojne dy kuzhiniere shume te zote franceze, qe nderrohem me njeri-tjetrin ne turne 24 oresh, te cilet me pergatisin receta te mrekullueshme dhe krejtesisht distike. E di qe per njerezit normale diçka e tille eshte me e nderlikuar”.Si ia beni kur dilni per te ngrene darke jashte? “Te ha jashte? Une nuk ha kurre jashte. Ne rast se shkoj ne shtepine e ndokujt, nuk ha asgje ose bej sikur ha. Por nuk eshte e veshtire; Mjafton te kesh vullnet. E kam bindur veten, fale nje lloj autohipnoze, se gjithçka qe shendosh eshte e shpifur, si te ishte prej plastike. Çokollate? Ështe plastike, nuk e dua. Makaronat? Plastike. Shikoni, funksionon, mjaft te kesh besim”. Si njeri qe i pelqejne paradokset thote duke qeshur: “I admiroj njerezit qe shkaterrojne veten se une vetem ruhem”. Mbi moden nuk duket se ka ndonje deshire te veçante te flase. Me veshtiresi nis te tregoje se si arrin te kenaqe kerkesat e gjithe atyre shtepive te modes (As qe me kushton gje), por duke mos dale per asnje çast nga vetja. Po kaq me veshtiresi tregon edhe perse dikur doli i vetem ne treg me marken e tij, por gjerat nuk funksionuan, nderkohe qe ka pasur sukses te jashtezakonshem kur ka punuar per te tjeret. Perçapet kur rrefen se me shume se gjysme shekulli me pare, rruga e tij u nda nga ajo e mikut bashkemoshatar Yves Saint Laurent. Pasi e nisen bashke ne Paris, Lagerfeld pranon te dizajnoje per Balmain, ndersa Saint Laurent per Dior. Dior vdes ne menyre te papritur dhe Saint Laurent, ne moshen 21-vjeçare, e sheh veten yll te modes, nderkohe qe Langerfeld duhet te prese gjate per ta pare suksesin. I duhet te prese shume gjate perpara se ta therrasin per te rigjalluar marken “Chanell” sipermarrje qe i jep rezultate te mrekullueshme. Ne rast se ekziston nje fjale qe e irriton, ate qe jeton mes luksit te shfrenuar, eshte “ekskluziv”: “Nje fjale e pameshirshme”. Dhe ai qe shpenzon mijera euro per te blere nje pallto “Chanel”, nuk pranon te bleje diçka ekskluzive? “Absolutisht jo. Ështe interpretuar gabim. Te blesh diçka te shtrenjte eshte e ‘kushtueshme‘. Nuk eshte e njejta gje”. Flet shpejt e nxitimthi, duke u hedhur papritmas nga anglishtja ne frengjisht per te perfunduar te gjuha meme, gjermanishtja. Perserit me qejf ate qe ka thene ne disa raste: “Jam nje nimfoman i modes, qe nuk arrin kurre orgazmen, nuk kenaqet kurre plotesisht”. Por thote edhe qe “moda eshte lumturi, nuk i duroj koleget e mi qe krijojne duke vuajtur, ne fund krijojme vetem veshje”. Ka ide shume te qarta mbi bukurine femerore, ai qe ka pasur rastin te fotografoje grate me te bukura te globit: “Nuk ekziston nje bukuri percaktuar ose e percaktueshme, nuk mund te kete nje tjeter Brigitte Bardot, nje tjeter Nicole Kidman apo nje tjeter Kate Moss. Secila eshte unike dhe e bukur ne menyren e saj. E megjithate i bashkohem asaj qe ka shkruar poeti Marlowe: “Nuk ka bukuri pa diçka te pazakonte te proporcionet”. Flet per Gianfranco Ferre, te cilin e fotografoi te veshur si mami te filmi “Bashke me eren”: “Me te kemi kaluar çaste te mrekullueshme, jemi zbavitur shume. Ishte nje album fotografik ne te cilin me lindi ideja te nderroja katerciperisht rolet: sherbyes ishin te bardhet, ndersa te zinjte, padrone. Keshtu qe vesha John Galiano-n si kameriere, Manolo Blahnik si lulishtar, Ferre-ne si dado. Çfare te qeshurash. Ja, keshtu me pelqen ta kujtoj te madhin Ferre, mes gjithe asaj alegrie”. Ku i dihet si mund te duket kur heq syzet. Sfera e tij private eshte e tija dhe vetem e tija, nuk dihet askush qe arrin te futet brenda saj. Diku ka treguar se kur ishte 11 vjeç kishte pyetur te emen: çfare eshte homoseksualizmi. Ajo i ishte pergjigjur duke u perpjekur ta anashkalonte me dinakeri thelbin: asgje e rendesishme, si t‘i kesh floket e zinj apo te verdhe, vetem kaq. Dashuria e madhe e Karl Lagerfeld vdiq ne vitin 1989, ne kthetrat e Sides: quhej Jacques De Bascher dhe ishte vetem 38 vjeç. U mbyll ne arkivol bashke me arushin e tij me pelush, Mishken. Nuk eshte aspak çudi qe pas kaq shume vitesh Langerfeld ka mbetur kaq i papershkueshem, ndoshta edhe ne raport me veten e tij. Prej kohesh thoshte: jam imun ndaj dashurise, nuk do te dashurohem kurre, jam i dashuruar vetem me punen. Intervista ka perfunduar, kohes ne dispozicion i erdhi fundi. Kajzeri Karl duhet te largohet per t‘u pergatitur, per t‘u nderruar, per ta gjetur veten duke interpretuar pafundesisht rolin e vet per festim, qe mbahet per nder te tij. Neper ftesa kodi i veshjesh eshte percaktuar me fjalen “sipas deshires”. Ai eshte i persosur ne gjithçka, edhe ne detajin me te imet. Te ftuarve mund edhe t‘u shpetoje ndonje pakujdesi, jo atij. Festa mbahet ne nje prej strehave te tij te shumta tejet luksoze; nje pallat me shkalle gjigande e me pasqyra te mrekullueshme, ku sallonet pasojne madheshtore njeri-tjetrin te mbushur me luks, me nje kopsht gjigand. Te gjitha keto gjenden vetem dy hapa larg librarise se tij. Duhet te themi patjeter se shampanja rrjedh si lume. Madje, eshte e vetmja pije qe serviret ne feste, maksimumi mund te gjesh ndonje gote uje. Nje tjeter çast qe duhej te ishte zbavitje e relaksim, por qe nuk eshte tjeter veç pune. Kush e di ne mund te ekzistoje nje çast ku Lagerfeld, akrobati, kameleoni, udhetari i rafinuar i modes mund te gjeje nje çast te lire per te marre fryme e per te pushuar.

Postime te Ngjashme: