Flet për të me shumë pasion dhe dridhet. Çdo fjalë e shoqëron me gjest, për të imituar të birin, lëvizjet a shenjat e tij. E për një çast, të shkon ndërmend, “aktrimin di ta bëjë mirë”. Në fakt, nëse do ta pyesnit një vit e gjysmë më parë, të fliste për baletin, për shfaqjen e radhës, për rolin… po njësoj do të dridhej, po me aq pasion do të fliste. Dashuritë e saj, tani kanë kufi. Është bërë nënë! Dhe ka kuptuar se para fëmijës, karriera është e përkohshme. Është Enada Hoxha, solistja e Teatrit Kombëtar të Operës dhe Baletit, koreografja, e cila në këtë rrëfim na tregon Roanin, një vjeç e gjysmë, djalin e vogël me flokët e verdhë si të atit, Gertit, të gjatë po ashtu, sytë kafe, tiparet e qeshura… “Se në të vërtetë, Roani është i qetë, i qeshur, i dashur”, thotë Enada. Por si ka ndryshuar jeta e balerinës në këtë një vit e gjysmë, kur familja e saj e vogël, tanimë është bërë tre. Si do të jetë një vit më vonë, kur një tjetër fëmijë planifikohet të vijë në jetë, e pse jo, kur me plot gojën, Enada të marrë emrin: nëna e tre fëmijëve.
Si ka qenë dita juaj e parë kur Roani ka ardhur në jetë dhe ju jeni bërë nënë?
Mbaj mend momentin që më kthyen në dhomë, Roani ishte te krevati i tij, dhe e shihja që ndryshe nga fëmijët e tjerë nuk qante. Dhe kështu vazhdoi me muaj të tërë. Gjëja e parë që unë spikata tek ai, ishin buzët e bukura dhe me formë. Gjithmonë e kisha merak para se të lindja se si do të ishte, kujt do t’i ngjate, a do të ishte i këndshëm? Isha e bindur në vetvete se nuk do isha si ato nënat e tjera që do të thosha, fëmija im është më i miri, është më i bukuri, dhe isha koshiente për këtë gjë. Dhe sot e kësaj dite unë them se ai është një fëmijë i qeshur, i qetë, i këndshëm… por nuk jam nga ato nëna që them, si fëmija im nuk ka! Të tjerët, padyshim ma lëvdojnë. Pastaj duke parë se ai nuk qante, ishte i qetë, ishte sensacioni më i bukur. Vërtet pak i dhimbshëm, por i bukur.
Tani ka kaluar gati një vit e gjysmë nga lindja e tij, ka filluar të flasë, të ecë… si ka ndryshuar ecuria e tij?
Që nga momenti kur ka lindur dhe deri tani nuk është se bëj gjumë në sy. Roani është fëmijë i qetë, por bën gjumë të parehatshëm. Ndoshta ia kam prishur unë gjumin që në vogëli, që kur dëgjoja të bënte ndonjë zhurmë të vogël, të psherëtinte e merrja në krahë dhe e zgjoja. Dhe tani ai zgjohet gati tre-katër herë natën. Madje, kisha filluar të planifikoja para se të lindja, që krevatin e tij nuk do ta mbaja pranë krevatit tim, dhe sapo të bëhej një vjeç do të flinte në dhomën e tij, jo më në dhomën tonë, e kështu gjërash. Mirëpo ai, jo vetëm që nuk do të rrijë vetëm, por fle me ne në krevat. Madje do dhe hapësirën e tij, afrohet shumë nga unë dhe të atin e shtyn. Për muaj të tërë rrinte dhe flinte mbi mua, dhe them se nuk ka kënaqësi më të madhe. Por them se ka qenë fat i madh që ai nuk ka ndjerë dhimbje barku, a të tilla shqetësime, siç dëgjoj nga të tjerë fëmijë dhe kështu vazhdon sot e kësaj dite.
Dukeni shumë, po shumë e lidhur me të. Ndodh e njëjta gjë dhe me Gertin?
Unë them ai është i imi dhe vetëm i imi. Madje, ndonjëherë dukem aq shumë egoiste dhe duket sikur Gertin e mënjanoj nga kjo pjesë. Por, fëmija qenka lumturia më e madhe, dashuria më e madhe, dhe unë sot për sot jetoj për të.
Para se të sillnit në jetë Roanin, ngurronit për hir të karrierës? Si e mendonit veten si nënë?
Si do të isha si nënë nuk ndryshon, pasi siç isha përgatitur përpara shtatzënisë, ndjeja këto emocione që ndjej tani, thosha që do të jem një nënë me kërkesa, që do ti vë rregulla, do ta mësoj të jetë i edukuar dhe drejt shkollimit të mirë… Por sa kalon koha e më shumë, jam një nënë që rri gjithë kohës në ankth, si do të shkojë e ardhmja e tij… Dhe në momentin që unë jam në shtëpi, jam non stop me të. Madje, edhe kur fle, do të jem pranë kur e zë gjumi. Ai ka filluar, u bë disa muaj, para se të shtrihet të flejë, më përqafon njëherë fort dhe më shtrëngon deri sa e ndjen që e këput gjumi. Kur e pyes “a e do mamin ti”, ai ma kthen “po”, me një pooooo të zgjatur. Dhe ky për mua është një çast që më lumturon pa masë, mezi e pres. Sapo zgjohet më thërret “ma”, shtriqet me mua dhe kërkon ta fërkoj unë, më puth…
Cila ka qenë fjala e parë që ka belbëzuar?
Fati im i madh është që në çdo pjesë të ditës, të javës apo muajit e xhiroj dhe kur ai luan, kur flet, kur shpik gjëra… fillimisht ka thënë “ma” e më pas “ba”, ndërsa tani ka nisur të flasë edhe më shumë fjalë. Është natyrë që i bën gjërat me gëzim.
Ka ndodhur ndonjëherë gjatë këtij një viti e gjysmë të keni ndjerë frikë?
Frika ekziston në çdo moment për mua. Frika e parë është të mos e shoh në asnjë moment t’i ndodhë ndonjë gjë shëndetësore. Ai deri tani ka pasur ose rrufë, ose kur i ka dalë ndonjë dhëmb. Deri këtu jam me fat. Nuk e lë shumë me fëmijët e tjerë, sepse më frikëson ideja se mund të ma shtyjë njeri padashje… ka ndodhur kjo gjë dhe unë jam ndjerë shumë keq. Madje, jam bërë dhe emotive, qaj për çdo gjë. Por frika ime më e madhe është kur do ta çoj në kopsht. Përsëri e di që unë do qaj, ai nuk e di se si, por e di që kur ndahet nga unë, s’e kam shumë me qejf. Duhet të mësohet, madje në radhë të parë duhet ta imponoj veten dhe unë që duhet të jetë në shoqëri me njerëz. I pëlqen të qëndrojë me fëmijë më të mëdhenj se sa mosha e tij. Ideja se si do ma trajtojë edukatorja, si do sillet me një fëmijë tjetër dhe unë dua që fëmija im të mos goditet asnjëherë, të mos njohë të keqen. Jam kaq në ekstrem, sa e di dhe vetë, por ai duhet të përballet me të gjitha këto. Pastaj mendoj frikën e shkollës etj., etj.
Tani mund të përcaktohet të paktën nga tiparet se kujt i ngjan?
Me sa kam nuhatur nuk mund të flas për temperamentin, pasi është ende i vogël, por në fizionomi ngjan si unë e vogël. Shoh që është natyrë që i pëlqen të luajë me top dhe ky është një pasion i të atit dhe luan vërtet mirë. Që nëntë muajsh ai ka ecur, ka luajtur me top, dhe mua do më pëlqente nëse do të vazhdonte edhe më vonë. E shoh se ka një lloj natyre që dëshiron të jetë i pavarur. Madje, edhe herë-herë është indiferent. Ka ca gjëra që mua më pëlqejnë dhe për momentin është në rrugë të mbarë dhe do të doja që këto gjëra kaq të mira që ka tani t’i ketë më vonë.
Para se të vinte në jetë Roani, keni pyetur nënën tuaj për fëmijërinë, për kohën kur keni lindur ju…
Asnjëherë. Në periudhën e shtatzënisë jo, sepse të paktën si kam qenë apo çfarë kam bërë më është treguar derisa jam rritur. Prindërit gjithmonë më kanë treguar. Ndaj dhe nuk kam kërkuar më të më tregonin gjatë shtatzënisë. Ndërsa për ta pyetur time më për gjëra më intime gjatë shtatzënisë, unë nuk kam komunikuar ndonjëherë, sepse ime më nuk është hapur asnjëherë me mua, apo qoftë edhe motrën time. Nuk kam pasur ndonjë raport intim. Prindërit e mi gjithmonë me mua dhe motrën kanë folur me shembuj, jo për veten e tyre, por çfarë ju kanë ndodhur të tjerëve na e kanë treguar qartë se si shkojnë gjërat. Unë jam më e lidhur dhe më e hapur me mamin e Gertit. Unë çdo gjë, thuajse 100 për qind, e flas me të. Për mua ajo është nëna e dytë. I plotëson të tëra dhe është e tillë.
Si janë orët larg djalit?
Sa ishte më i vogël, rrija në telefon çdo moment, sepse duke qenë se i jepja gji i jepja dhe qumësht tjetër, shkoja shpesh në shtëpi. Tani që është rritur unë mundohem ta marr në telefon. Por do ta gjej një moment që do t’i shkoj në shtëpi. E vuaj faktin që tani oraret do jenë më të zgjatura dhe nuk do jem më prezent, sepse më duket sikur do lidhet me gjyshen më shumë dhe mua do më lërë mënjanë. Por e di që kjo gjë s’do ndodhë, sepse ai në momentin që unë jam në shtëpi rri vetëm me mua.
Keni lindur më 14 shkurt. Ka ndonjë simbolikë për ju kjo ditë? E kishit planifikuar, apo ndodhi e tillë?
Deri diku, nisi si planifikim, pastaj ndodhi që ishte ajo datë. Ne bëmë një planifikim që të lindte shumë më përpara datës 14 shkurt. Duke qenë se tentuam të lindja në mënyrë natyrale deri para 14 nuk ndodhi, atëherë thashë po hyj në operacion. Atë ditë më nisën dhimbjet e lindjes, dhe aty u binda që kjo ka qenë data e tij. Jam e lumtur që ka qenë dita e tij dhe dita e dashurisë. Dhe ai ka lindur me shumë dashuri dhe ne mundohemi ta rrethojmë me shumë dashuri.
Si ishte ditëlindja e parë e Roanit?
U mundova ta bëja shumë këndshëm dhe doli e tillë. Atë ditë kam qenë me seleksionimet e “Star Akademi” deri në orën tre. Në gjashtë kishim vendosur orën e festimit, madje s’kam qenë një mami e mirë kuruar atë ditë. Kisha menduar të bëja një festë të madhe diku, madje të vishesha dhe unë me Gertin me të bardha, mirëpo qëllon që atë ditë të gjitha lokalet janë të prenotuara dhe u detyruam ta organizonim në shtëpi. Duke qenë se kam një shtëpi të madhe, të gjitha fotografitë që nga lindja i varëm nga tavani drejt dyshemesë. Dhe doli shumë këndshëm. Vërtet e filmuam, por filmimin e bënte Gerti dhe gjithë kohës ishim unë dhe Roan.
Ç’ka ndryshuar te ju, tani që jeni bërë nënë?
Jam bërë shumë emotive. Kam qenë natyrë e tillë, por tani jam bërë më shumë. Por unë jam bërë emotive dhe për fëmijët e tjerë, e veçanërisht ata që lypin. Më dhimbsen. Roani më ka bërë të flas pareshtur për të, mua që ka momente nuk më pëlqen të flas fare. Kam qenë natyrë që më tërhiqnin fëmijët, ose shumë të qeshur ose ata simpatikë. Por jo kaq shumë sa ndjej tani. Mjafton që një fëmijë të më vijë pranë do e trajtoj si fëmijën tim.
Ndonjë plan për fëmijë të dytë?
Unë sa të mbaroj aktivitetet që kam jam në nisje të një bebi tjetër. Më vjen keq të lë shumë punë. Ndonëse më bie t’i drejtoj, prapë më ka marrë malli të kërcej shumë. Mirëpo duke menduar dhe ardhjen e dytë të bebit më frikëson koha. Por them, më mirë tani se i bie të kem karrierën përpara. Tani jam më kurajoze për çdo gjë. Them që ishalla të kem një fëmijë tjetër që t’i ngjajë në të tëra gjërat Roanit.
Sa do dëshironit të kishit?
Tre po. Unë i kam në plan dhe po ta marrësh hollë-hollë nuk është ndonjë problem i madh. Por gjithmonë ajo që më bën të tërhiqem është puna, se më vjen keq. Tani jam në momentin e projekteve shumë të mira që më vijnë në duar, shumë ftesa me jashtë dhe unë për këtë kam punuar. Sigurisht para fëmijës nuk vihet asgjë, por që dua t’i vë baraz; të kem edhe fëmijët, edhe punën e mirë. Ndaj mendoj që sa më shpejt aq më mirë. Dhe ajo që më frikëson dhe që ma vuri në dukje Gerti është se mendojmë anën financiare: sa do mundemi me këtë profesion që kemi të plotësojmë shkollimin e tyre. Janë gjëra që më kanë munduar edhe në shtatzëni dhe vazhdojnë të më mundojnë.

Postime te Ngjashme:

• Marianna Gatto: Bjordi ishte fantastik në krevat
• Prada
• Ju sfidoj të gjithëve
• Femrat në shtrat nuk mendojnë më
• Abortet, shifra alarmante në Fier: Çdo ditë ndërpriten dy shtatzëni

Popularity: 2% [?]